Trzech mężczyzn (opowiadanie)

 

 

Wieczorem wracałem Pekaesem z jej pogrzebu. Pogrzeb jak pogrzeb. Pojechałem, choć była Niemką. Podobno na miesiąc przed śmiercią zapomniała polskiego i mówiła jedynie po niemiecku. Mogę sobie wyobrazić jej złość, gdy zrozumiała, że nikt wokół nie rozumie ani słowa z tego, co mówi. Zawsze zależało jej na tym, by się jasno i precyzyjnie wyrażać, by być dobrze zrozumianą.

 

Pogoda dopisała, nie padało, choć dzień wcześniej się zapowiadało. Stypa również była udana. Zostałem obdarowany zdjęciami najmłodszych członków rodziny. Wymieniłem się aktualnymi adresami i numerami telefonów. Cały czas chciało mi się palić. Kombinowałem, jak się urwać na fajkę. Wymyśliłem, że wcześniej wyjdę na autobus, bo muszę znaleźć przystanek. Powoli zaczynało się ściemniać. Byłem obżarty i zadowolony, a także  zmęczony. Aby dojechać na czas wyniesienia z domu, musiałem wstać o piątej rano. Chociaż to tylko sto dwadzieścia kilometrów, jednak połączenia do bani.

 

W autobusie poczułem się potwornie senny. Musiałem się dwa razy przesiadać, nim udało mi się rozłożyć fotel. Przykryłem twarz kurtką i zasnąłem.

 

Śniłem sen, w którym pisałem powieść pt. "Trzech mężczyzn”. Była to historia o skomplikowanej relacji między Dziadkiem, Synem i Wnukiem. Dziadek nienawidził Syna, ale kochał Wnuka. Syn nie kochał nikogo, nienawidził zarówno swego ojca, jak i swego syna. A Wnuk był między młotem a kowadłem, bo kochał ich obu.

 

Dziadek w okresie międzywojennym był właścicielem ziemskim, który przegrał swój majątek w karty. Za żonę miał Niemkę, dlatego jak przyszła wojna nie musiał nigdzie uciekać, za to został wcielony do Wehrmachtu. Uciekał z niego dwa razy. Za drugim razem, po tym jak został złapany, zesłano go do obozu koncentracyjnego. Żona się go wyrzekła i wyjechała z dziećmi w głąb Rzeszy. Na przedramieniu miał wytatuowany numer, mówił Wnukowi, że to numer telefonu do kolegi z uzdrowiska. Po wojnie Dziadek wstąpił do Partii. Parcelował ziemię. Agitował. Wydał jednego ze swoich braci na tortury za to, że był nie w tej partyzantce, w której powinien być. Brat został zamęczony na śmierć. Dziadek to wszystko Wnukowi tłumaczył, ale Wnuk nic z tego nie rozumiał. Pamiętał, że w domu Dziadka w szafie na dolnej półce leżał pasiak, a pod nim prawdziwy, pachnący smarem pistolet.

 

Syn zrobił dziecko dziewczynie ze wsi, która pracowała na polu Dziadka. Nie chciał się żenić, ale został zmuszony. I tak się urodził Wnuk. Wnuk, jedyny w rodzinie, którego Dziadek uwielbiał, zabierał na grzyby, na ryby, na mecze trzecioligowego zespołu piłki nożnej, na przejażdżki za miasto służbowym samochodem, do fryzjera na rynek itd. Ojciec nienawidził Wnuka właśnie za to wszystko. Dlatego, gdy tylko mógł bił go i kopał. Wygadywał najgorsze historie o Dziadku. Jak to ich głodził, jak to rozciął nożem brzuch Babci, gdy była w szóstej ciąży.

 

W latach osiemdziesiątych Dziadek zostaje kociarzem, znaczy Świadkiem Jehowy i daje się ochrzcić, przez całkowite zanurzenie w wodach brudnego basenu. Szybko awansuje. Zostaje mianowany starszym zboru. Ze wszystkich sił stara się być nowym, dobrym człowiekiem. Próbuje nawiązać utracony kontakt  z Synem. Przeprosić, naprawić. Zbawić całą rodzinę.

 

Wysiadając z autobusu Pekaesu, razem z biletem, wyrzuciłem do kosza zdjęcia, karteczkę z adresami i aktualnymi telefonami.

Maciej Gierszewski